Op mijn dertiende kreeg ik van mijn ouders een mijn eerste elektrische gitaar. Het was een Höfner, model negentien- zoveel- en -vijftig. Ik kreeg er ook een boekje bij, met daarin een aantal padvindersachtige liedjes + bijbehorende akkoorden. Het werd een lijdensweg, met bloedende vingertoppen en kramp, maar enkele maanden later had ik toch al wel het één en ander in de vingers. Nu ik vele jaren later op YouTube aan het surfen ben zie ik dingen die mijn ogen uit mijn hoofd doen rollen en mijn oren doen afvallen.  Kijk  maar eens naar dit eerste filmpje:

Als dit je niet overtuigt, dan dit van de zelfde jonge meester:

Ook leuk is dit knaapje:

En tot slot deze shreddende dreumes uit Japan:

Mensen, wat gaat dit worden…?